In de blog ‘accountability: trend of hype’ op de website www.dewijdeblik.com stelt Betteke van Ruler terecht de vraag of accountability een trend of een hype is. Veel belangrijker is de vraag of accountability en communicatieonderzoek daadwerkelijk een bijdrage kunnen leveren aan succesvolle (gebieds)communicatie.
Oorspronkelijke publicatiedatum: 9 maart 2010:
Uit het onderzoek ‘Het Oog op Communicatie’ van DBMI blijkt dat de briefing nog altijd een belangrijk knelpunt is voor een succesvolle communicatie ontwikkeling. Over de inhoud van een goede briefing verschillen adverteerder en reclamebureau niet van mening. Echter de meeste reclamebureaus beoordelen de ontvangen briefings als onvoldoende. Met name de noodzakelijke consumer insights, de communicatiestrategie en de gewenste positionering ontbreken. Reclamebureaus moeten dus regelmatig zelf nog op zoek naar ontbrekende informatie. Vreemd genoeg zeggen de meeste adverteerders deze informatie wel aan te leveren. Uit het onderzoek blijkt dat adverteerders die een volledige briefing aanleveren, succesvoller zijn met hun campagnes.
Werkcongres over vernieuwing woningmarkt
Draai de rollen eens om en kruip een dag in de huid van de klant. Steeds meer succesvolle woningbouwprojecten zetten de consument aan de knoppen. Hoe herken en waardeer je koperswensen? Op 25 april zet het interactieve werkcongres ‘De consument aan de knoppen’ deze nieuwe ontwikkelingen in de spotlights. Prof. Vincent van Rossem, Raimond de Prez, wethouder van Delft en Jim Schuyt, directievoorzitter van De Alliantie zorgen voor prikkelende bijdragen, in combinatie met workshops on wheels en een excursie naar succesvolle woningbouwprojecten. DBMI is mede-initiatiefnemer voor dit werkcongres.
Praktijkervaring
Geen do’s en dont’s, maar vooral veel praktijkervaringen van anderen staan centraal tijdens het congres. We combineren het nuttige met het aangename tijdens de roadshow. Het is een bomvolle dag waarin alle aspecten van zelfbouw voorbij komen: individueel en collectief opdrachtgeverschap, particulier (mede) opdrachtgeverschap in woonprojecten en een fraai voorbeeld van zelfbouw in het bedrijfsleven. Iedereen kan twee van de vier succesvolle projecten op locatie bezoeken: Delft à la Carte in Delft, Nieuw Leyden in Leiden, Gebouw met XXX in Amsterdam en Park Brederode in Bloemendaal. Het mooie van deze projecten is dat ze verschillen in exclusiviteit: huurwoningen in sociale klasse tot villa’s in een duinlandschap. In elke bus is een inspirerende gespreksleider aanwezig die enkele thema’s aan bod laat komen, bijvoorbeeld over recente onderzoeken naar woonvoorkeuren van kopers van nieuwbouwwoningen. De dag begint en eindigt in Corpus in Leiden en staat onder leiding van Hadassah de Boer.
Kosten en aanmelden
Deelnamekosten bedragen €395 (exclusief BTW) per deelnemer. Aanmelden voor het congres kan via consumentaandeknoppen.nl. Daar staat tevens achtergrondinformatie over het programma en de locaties. De consument aan de knoppen is een initiatief van zes partijen die vanuit verschillende invalshoeken hun praktijkervaringen met woningbouwontwikkeling bundelen waar de consument het vertrekpunt is.
Mijn moeder wordt dit jaar zestig en is op zoek naar een nieuwe woning. Maar zelfs in Rotterdam is dat niet eenvoudig. Terwijl dat toch een stad is met een vragersmarkt voor woningen. Als 55-plusser komt ze weliswaar in aanmerking voor een seniorenwoning, maar dat viel herhaaldelijk tegen. Met een gemiddelde leeftijd van 75 niet helemaal haar leeftijdsgroep. Ook het belangrijkste gespreksonderwerp ‘de toename van het aantal allochtonen in de wijk’ is niet haar favoriete onderwerp. Bovendien woont ze liever in de stad. Dan kan ze makkelijk naar de markt of de culturele voorzieningen bezoeken.
Congres: Zo wil ik wonen
Deze thematiek werd tijdens een deelsessie van het congres ‘Zo wil ik wonen’ besproken. Kun je 55 plussers als één doelgroep zien? Of bestaat deze leeftijdscategorie uit meerdere leefstijlen? En hoe kun je inspelen op de woonwensen van deze leefstijlen?
De senior bestaat niet
De eerste spreker was hier heel duidelijk over: de senior bestaat niet. De groep 55 plussers in Nederland groeit snel. Vind de juiste niches in deze markt en boor nieuwe kansen aan. Bekijk de presentatie van Robert Dackus voor meer informatie.
Senior city
Een ander concept is de seniorenstad naar Amerikaans model. Een stad exclusief voor senioren en van alle gemakken voorzien. Het onderzoek 'De vraag naar wonen in een seniorenstad' laat zien dat hier in Nederland weinig vraag naar is. Dat blijkt ook uit het onderzoek van VROM.
Eindhoven/Den Haag – oorspronkelijke publicatiedatum 18-11-2010
Bij het succesvol ontwikkelen en op de markt brengen van innovaties, worden bedrijven vooral gehinderd door de eigen organisatie. Dit blijkt uit de tweede editie van het onderzoek ‘Het Oog op Innovatie’ van Six Fingers en DBMI. Het zijn niet de klanten, niet de overheid, niet de concurrenten of de leveranciers die een sta-in-de weg zijn, maar opvallend genoeg vormt de eigen directie het grootste struikelblok bij organisaties die niet succesvol zijn op het gebied van innovatie. 41% van de innovatieprofessionals van minder succesvolle organisaties, wijst de directie aan als zondebok. Of, zoals een deelnemer aan het onderzoek het treffend verwoordde: ‘Als het management zijn bloederige klauwen er eens vanaf haalde, zouden we ver komen.’. En dat terwijl leiderschap de belangrijkste factor is die bepaalt of organisaties succesvol innoveren
Directeur Geert Verlind van Cagerito BV, een onderneming die duurzaamheidprocessen in bedrijven introduceert en begeleidt, lanceerde recent de stelling dat duurzaam bouwen in Nederland nog niet ‘sexy’ wordt gevonden. RUIMTEVOLK bezocht onlangs een tweedaags congres waar dit onderwerp bij de horens werd gevat, en hij lijkt het bij het rechte eind te hebben. Teleurstellend, omdat ook duurzaam bouwen een waardevolle bijdrage kan leveren aan de aanpak van het klimaatprobleem.
Dit artikel is geschreven door Wiebe de Ridder en is eerder gepubliceerd op www.ruimtevolk.nl.
Steen en been wordt er geklaagd. De roep vanuit de markt en de politiek om een drastische hervorming van de woningmarkt blijft aanhouden. Veel bedrijven die hun brood verdienen aan de woningmarkt, hebben het moeilijk. Langzamerhand komt het besef dat nu eindelijk de consument eens het uitgangspunt moet worden waar de woningmarkt om draait. We horen vrijwel niemand over de kansen die de huidige situatie biedt, omdat veel partijen denken vanuit verouderde veronderstellingen.
Dit artikel is geschreven door Wiebe de Ridder en is eerder gepubliceerd in het tijdschrift S+RO (stedebouw + ruimtelijke ordening) van Het Nirov (Nederlands instituut voor ruimtelijke ordening en volkshuisvesting).
Stedelijke vernieuwing wordt vaak gedreven door kwantitatief onderzoek. Maar de kwaliteit van een buurt is minstens net zo belangrijk. Een goede buurt is het resultaat van intensieve samenwerking tussen alle betrokken partijen (bewoners, corporatie en gemeente). Beleidsmakers moeten zich daarom niet alleen richten op cijfers, maar juist op kwaliteit. Niet focussen op prachtwijken, maar op het creëren van betere buurten. Het werken aan een betere buurt als format voor een televisieprogramma. Dat klinkt vreemd, maar is echt waar. Samen met een aantal corporaties onderzoekt SEV de mogelijkheid om een televisieprogramma te realiseren waarin buurtbewoners aandelen kunnen kopen in hun wijk. De wijk met het hoogste rendement is ‘Hollands Next Top Buurt’. Grote vraag is nu of het stimuleren van competitie tussen wijken de juiste oplossing is voor het verhogen van de kwaliteit. Is het niet veel beter om te kiezen voor een verdere emancipatie van bewoners die samen met de gemeente, de corporaties en andere stakeholders gaan voor de kwaliteit van hun woonomgeving?
Dit artikel is geschreven door Wiebe de Ridder en is eerder gepubliceerd op www.ruimtevolk.nl.
De rol van marketing en communicatie bij woningbouw en gebiedsontwikkeling is relatief nieuw. Maar waar gebiedscommunicatie in het werkveld van vastgoedontwikkeling steeds vaker serieus wordt genomen, blijkt gebiedsmarketing vreemd genoeg hier bij achter te blijven. Er wordt veel geïnvesteerd in het bereiken van de doelgroep maar er wordt vaak slecht geluisterd naar de wensen van woningzoekenden.
Gebiedsmarketing inventariseert de woonwensen van woningzoekenden zodat gewenste woningen ontwikkeld kunnen worden. Het concept van een gebouw of een wijk moet aansluiten bij de wensen van de doelgroep zodat het gebied of complex als een herkenbaar merk in de markt gezet kan worden. Zo is in Haarlem door Ymere een complex ontwikkeld voor Turkse ouderen, die op zoek waren naar een plek waar zij samen konden gaan wonen. Ze hadden vooral behoefte aan een aantal gemeenschappelijke ruimtes. Door deze vraag is een zeer specifiek en gewenst wooncomplex ontwikkeld.
Gebiedscommunicatie is een relatief nieuw vakgebied dat alle communicatieactiviteiten omvat die bij gebiedsontwikkeling komen kijken: van visieontwikkeling, draagvlak en participatie tot en met de verkoop van woningen. Over het algemeen zoekt elk woongebied of bedrijventerrein naar een eigen identiteit. Het zoeken naar unieke verkooppunten is een uitdagend proces, waarbij gewaakt moet worden voor gemakzucht. Een gebied kan zich onderscheiden door bijvoorbeeld het realiseren van een architectonisch icoon of door het vertellen van een eigen verhaal. Daarbij speelt gebiedscommunicatie een belangrijke rol.
Campagne Nieuw Crooswijk (Foto: Wiebe de Ridder)
Zowel marketing als communicatie zouden eigenlijk vanaf het eerste moment van planvorming betrokken moeten zijn. Vaak is dat niet het geval. Volgens Michiel Linskens, senior programmanager bij het Communicatie Instituut Ruimtelijke Ontwikkeling (CIRON) is er weliswaar meer aandacht voor gebiedscommunicatie maar rammelt het marktonderzoek bij gebiedsontwikkeling vaak. “Dat is een gemiste kans. Betere analyse kan belangrijke vergissingen voorkomen.”
Vooral bij aanvang van een project zou volgens Linskens moeite moeten worden gestopt in het onderzoeken van de markt. Nu komt het onderzoek pas vaak weer een aantal jaren later naar voren tijdens de verkoop. “Het imago en de identiteit van een gebied dienen vanaf het begin zorgvuldig opgebouwd en gemonitord te worden. Vooral in perioden waarin weinig gebeurt voor de buitenwereld, zoals bijvoorbeeld tijdens vergunningsprocedures, is het zinvol om toch lokale ondernemers en omwonenden op de hoogte te houden.”
Omdat het gaat om langlopende processen (vaak langer dan 5 jaar) is het denkbaar dat de marktsituatie verandert. Om die reden is het belangrijk dat de ontwikkelingen in de markt goed in de gaten worden gehouden, aldus de seniorprogrammamanager. "Wat het ook moeilijk maakt", zegt Linskens "is dat de betrokkenheid van een marketing- en of communicatieteam vaak erg ad hoc is. Er wordt op deze manier geen geheugen opgebouwd binnen het project waardoor op communicatiegebied het wiel steeds opnieuw moet worden uitgevonden. Nog beter zou het zijn wanneer projectvisie, communicatiestrategie en marketing goed op elkaar zijn én blijven afgestemd: dan ontstaat meerwaarde voor alle betrokken partijen.”
Linskens conclusie is dat in deze tijd van een moeizaam lopende vastgoed- en woningmarkt het tijd wordt dat gebiedscommunicatie én -marketing als volwaardige vakgebieden erkend worden. Projecten zullen daardoor soepeler verlopen, weerstanden zullen minder zijn en de plannen beter, met meer draagvlak. En – last but not least – er wordt gebouwd waar consumenten behoefte aan hebben.
Le Medi Rotterdam (Foto: Era Contour)
Een mooi voorbeeld van het succesvol toepassen van marketing in de ontwikkeling van een woonwijk is overigens het project Le Medi in Rotterdam-West. In dit project is vanaf de conceptfase voor deze nieuwbouwwijk tot en met de realisatie gewerkt met een klantenpanel. Het spiegelen van de ideeën voor dit woningbouwproject aan de doelgroep heeft volgens de ontwikkelaars enorm bijgedragen aan de kwaliteit van het project. Ook voor de verkoop is het goed geweest. De woningen staan in een omgeving met een matige reputatie, maar omdat het project zich richt op een heldere doelgroep loopt de verkoop toch goed. De doelgroep van dit project zijn mensen die bewust kiezen voor de stad met al haar activiteit en diversiteit. Het project richt zich dus niet per definitie op mensen met roots in de mediteranee. De huidige bewoners voelen zich zo thuis in het project dat ze hun trouwkaart hebben opgemaakt in de stijl van het project. Goede marketing en communicatie kan mensen dus ook gelukkig maken.
Door Gabriël Snuverink, www.sightkick.nl
Het Oog op Communicatie‘ van DBMI (Durk Bosma) ingevuld. De hamvraag: hoe kan marktonderzoek bijdragen aan effectiever adverteren? Bosma heeft hiervoor 384 professionals geraadpleegd, zowel van adverteerders- als van bureauzijde. Koren op mijn molen, mijn roots liggen in communicatie-onderzoek.
Dit artikel is geschreven door Wiebe de Ridder en is eerder gepubliceerd op www.ruimtevolk.nl.
Het thema van de Expo te Zaragoza dit jaar was ‘Water en duurzame ontwikkeling’. Een thema dat Nederland op het lijf geschreven lijkt te zijn. De verwachtingen van onze inzending waren dan ook hooggespannen. Helaas zijn die volgens Wiebe de Ridder niet waargemaakt.
De wachttijd bij het Nederlandse paviljoen is te overzien. Gezien de drukte bij andere paviljoens is dat een slecht voorteken. Na tien minuten wachten in de hete Spaanse zon word ik door twee vriendelijke Nederlandse dames toegelaten tot het eerste deel van het paviljoen.
Van een afstand dacht ik dat dit gedeelte om een tentoonstelling ging. De panelen en filmpjes in deze ruimte zijn echter promotiematerialen van de diverse sponsors. Het overkoepelende thema van de informatie is zoals te verwachten valt: duurzame ontwikkelingen met water. De inhoud van de filmpjes stellen teleur. De sponsors komen niet verder dan wat te laten zien over de activiteiten van het bedrijf, de promotie van een innovatief product of de marketing van een stad. Er zit geen samenhang tussen de verschillende bijdragen. Een gemiste kans. Na weer tien minuten wachten mag ik de filmzaal binnen.
De ruimte waarin de film wordt vertoond, is opgebouwd uit een replica van een dijk zodat je als bezoeker het gevoel krijgt in de polder te staan. Het filmscherm loopt van het plafond in een ronding zodat de projectie doorloopt tot aan je voeten. De film bestaat uit Hollandse plaatjes van polders, Amsterdamse grachten, onze rivieren, de zee, en natuurlijk ontbreken de grote waterwerken ook niet. Alle beelden zijn heel verantwoord en gemoedelijk. De film wordt afgesloten met een moraliserende boodschap uit de mond van Johan Cruijf.
Als ik buiten sta, vraag ik mij hardop af: is dit waar Nederland voor staat? Ik hoop van niet. Dit is wel een heel erg braaf en weinig innovatief beeld van ons land. Nederland heeft zeker op het gebied van watermanagement toch veel meer in zijn mars? Mijn waardering voor het Nederlands paviljoen zakt steeds verder onder NAP.
Eenmaal thuis begin ik te twijfelen. Is Nederland wel zo creatief en innovatief? Misschien klopt het beeld van de tentoonstelling wel beter dan ik in eerste instantie denk. Het begin september gepresenteerde rapport van de tweede Deltacommissie – hoe de Nederlandse kust versterkt moet worden om het hoofd te bieden aan de zeespiegelstijging – heeft immers voor het eerst sinds jaren, watermanagement weer op de politieke agenda gezet. De politiek wil naar aanleiding van dit onderzoek de komende decennia zelfs jaarlijks miljarden gaan investeren.
Happy Street van John Körmeling voor de Expo 2010
Desalniettemin, de Nederlandse inzending voor de Expo 2008 is wat mij betreft weinig onderscheidend, spraakmakend of eigenzinnig. We mogen echt wel wat meer ambitie tonen. Het ontwerp van kunstenaar en architect John Körmeling voor de aankomende Expo van 2010 in Shanghai belooft gedurfder en opvallender te zijn. Hopelijk geldt dat ook voor de inhoud van deze inzending. De Nederlandse inzending met de titel ‘Happy street’ wordt een spiraalvormige straat met zeventien huisjes waarin te zien is hoe innovatief Nederland omgaat met ruimte, energie en water. De omhoog klimmende ‘Happy street’ van John Körmeling zorgt in ieder geval dat het Nederlands Paviljoen in Sjanghai boven NAP komt te liggen. Dat is alvast een goed begin.
Om woningen en gebouwen goed te kunnen promoten is het belangrijk om de markt goed te kennen. Wat is in trek en hoe oriënteren mensen zich op een woning?
Onderzoek wijst uit...
De Wijde Blik deed hier uitgebreid onderzoek naar bij de gebiedsmarketing van een nieuw te ontwikkelen wijk in de Randstad. Clusteranalyse is een belangrijk instrument in deze. Een ander interessant onderzoek is het Woonkennis Jaarrapport 2009. Interessante informatie over hoe mensen zoeken naar een woning. Zoals dit lijstje .
Doe beide!
Het internet is inmiddels enorm belangrijk geworden als kanaal. Toch blijkt uit eigen onderzoek dat consumenten nog steeds belang hechten aan traditionele communicatiemiddelen. Zoals bouwborden en brochures. Breng de boodschap over met een goede afstemming tussen offline- en onlinemiddelen.
Een verhaal met inhoud
Maar communicatiemiddelen zijn niet zaligmakend. De inhoud moet het verschil maken. Uit een ander onderzoek blijkt dat het aanbod vaak niet aansluit op de vraag. Zo willen 370.000 stadsbewoners met een bovenmodaal inkomen de stad verlaten. Zij kiezen voor groen, water en recreatiemogelijkheden boven stedelijke voorzieningen. Projecten moeten vooral inhoudelijk die behoefte bevredigen.
Kortom
Onderzoek dus bij projecten welke voorzieningen de doelgroep belangrijk vindt. Creëer deze en gebruik het als pijlers in de gebiedspromotie. Vertel het met de inhoud, op de juiste plek en op het juiste moment.
Dit interview is geschreven door Wiebe de Ridder en is eerder gepubliceerd op www.ruimtevolk.nl.
In IJzendijke, een dorpskern in de West Zeeuws-Vlaamse fusiegemeente Sluis, werkt de dorpsraad aan plannen om een multifunctioneel dorpscentrum te realiseren. De gemeente werkt echter niet mee. Verslag van een gesprek met André Soomers, van de burgerinitiatiefgroep ‘Accommodaties IJzendijke‘, over krimp, creatieve burgers, een stugge gemeente en gemiste kansen.
IJzendijke heeft veel moeite om de leefbaarheid op peil te houden. West Zeeuws-Vlaanderen is een krimpende regio en dat merken ze in IJzendijke ook. Veel maatschappelijke voorzieningen verdwijnen uit het dorp of krijgen geen langlopende oplossingen voor hun huisvesting aangeboden.
De gevolgen van de gemeentelijke samenvoegingen zijn duidelijk te merken. De dorpskernen in West Zeeuws-Vlaanderen zijn historisch gezien zeer zelfstandig. “De animositeit tussen de dorpen is zelfs tegenwoordig nog groot”, aldus André Soomers, van de burgerinitiatiefgroep ‘Accommodaties IJzendijke.
De Markt in IJzendijke (foto:Lidia Fourdraine)
Het merendeel van de zeventien kernen kan zich dan ook moeilijk identificeren met de naam ‘Sluis’, een voorwaarde van die kern om zich bij de laatste herindeling aan te sluiten bij de anderen. De verdeeldheid vind men tot op de dag van vandaag terug in het ambtenarenapparaat en in de raad, wat niet bevorderlijk is voor de gewenste efficiënte samenwerking, weet Soomers te melden.
De regio krimpt en de gemeente Sluis heeft een enorm grondoppervlak te besturen met steeds minder geld. Het gaat financieel zelfs zo slecht dat de gemeente onder toezicht van de provincie staat. Door de gemeentelijke samenvoegingen is het ambtelijk apparaat weliswaar gecentraliseerd, maar door een overschot aan extern ingehuurde medewerkers en een gebrek aan synergie is de slagkracht van de gemeente mager.
Het duale stelsel helpt daar niet bij; de gemeenteraad bevat weinig mensen die capabel zijn om vakkundig te besturen. Een lange termijn visie ontbreekt. Het gevolg is grote tegenstellingen, voortdurende vetes, uitgeklede compromissen, dure externe raadgevers met Randstadoplossingen, en belangengroepen die lang niet altijd het algemeen belang van de gemeente op het oog hebben.
Het gemeenschapscentrum in het dorp werd na de vuurwerkramp in Volendam meteen dichtgetimmerd. Omdat een aantal verenigingen toen op straat stonden kwam er een soort gedoogbeleid voor het gebruik van het gebouw. Maar de gemeente heeft geen visie ontwikkelt wat met dit gebouw aan te vangen, zegt Soomers. Jarenlang stond het centrum als post op de gemeentebegroting. Maar nu is het geld verdampt. Met als gevolg dat het niet meer aan de eisen van deze tijd voldoet en dat er achterstallig onderhoud is. De gemeente heeft zo‘n houding van: ‘niet zeuren en jullie mogen blij zijn met tijdelijke oplossingen en voorzieningen’, aldus Soomers.
Een voorbeeld van de frustratie van de dorpsraad is de ontwikkeling van een multifunctioneel dorpscentrum. Het idee voor dit centrum ontstond toen het openlucht zwembad in IJzendijke na een moeizame periode werd gesloten. Vijftien jaar geleden werd het zwembad geprivatiseerd. In eerste instantie werd het door de nieuwe eigenaar geëxploiteerd met subsidie van de gemeente. Toen de plannen voor een bungalowpark niet door konden gaan, werd het zwembad commercieel gezien minder aantrekkelijk. Er werd een partycentrum bij gebouwd en dat kreeg steeds vaker voorrang waardoor het zwembad niet altijd open was op de afgesproken tijden. Het onderhoud was minimaal, het bezoekersaantal liep terug en toen de gemeentesubsidie na tien jaar werd stopgezet, werd het zwembad gesloten.
Voetbal
De elders in het dorp staande gymnastiekzaal, die nog wordt gebruikt door de beide lagere scholen, is ook een illustratie voor de verwaarlozing van de voorzieningen. De gymnastiekzaal en interieur zijn beide sterk verouderd. De volleybalvereniging houdt er een gedeelte van de trainingen, maar moet voor de overige trainingen en wedstrijden uitwijken naar een sporthal in een andere kern.
De voetbalvereniging wil graag het gebrek aan de voorzieningen aanpakken. De gemeente bezit de grond van de voetbalvelden en zou het veld moeten onderhouden. Ze heeft echter geen geld om de velden te vervangen en dus is het onderhoud al jaren minimaal. De capaciteit van de velden is ook nog eens te klein.
Het advies van de gemeente is dan ook: voer een ledenstop in en ga op het veld van een naburig dorp voetballen. Maar zo eenvoudig is dat niet. Het lost niets op. Wel heeft de voetbalvereniging, in eigen beheer en met veel zelfwerkzaamheid een nieuwe kantine met kleed- en doucheruimten gebouwd, die functioneert prima en kan zichzelf bedruipen. Inmiddels is er een goed draaiend dames elftal bijgekomen en moeten de accommodaties uitgebreid worden.
De dorpsraad heeft alle behoeften inmiddels geïnventariseerd en met behulp van een architect samengebracht in één plan, waarbij alles onder één dak zou komen met het oog op synergievoordelen en een zo efficiënt mogelijke inzet van vrijwilligers tijdens de bouw en latere exploitatie. In dit plan wordt het gebouw van de voetbalvereniging volledig opgenomen in een groter geheel dat verder voorziet in een sporthal, een daaronder gelegen zwembad, multifunctionele ruimten, kantine/horeca, fitnessruimte, jeugdhonk, peuterspeelzaal, naschoolse opvang.
Het plan is voorgelegd aan een woningcorporatie, die bereid is om te investeren in maatschappelijk vastgoed. Maar desondanks wil de gemeente nog steeds niet meewerken. Ze wil het geld van de woningcorporatie gebruiken voor andere projecten die ze anders niet rond kan krijgen. De woningcorporatie blijft het IJzendijkse initiatief ondertussen toch steunen.
Maatschappelijk draagvlak
“De gemeente stelt dat het dorp te klein is voor zo’n plan dat het niet past met het oog op de bevolkingskrimp, dat de opbrengst van gebouw verkoop terug zal vloeien in de pot algemene middelen en dat het landschappelijke problemen op zal leveren.” aldus een teleurgestelde Soomers. “Het vervelende is dat bij navraag bij de provincie blijkt in ieder geval dat dit laatste niet het geval is.” weet hij ook nog te vertellen.
“Ondanks de krimp besloot de gemeente wel een nieuwe wijk van meer dan honderd huizen te gaan bouwen bij IJzendijke. Daar is inmiddels mee aangevangen en de verkoop verloopt boven verwachting. Bij de presentatie van deze plannen betoogde de toenmalige verantwoordelijke wethouder dat de gemeente aan grondverkoop en leges zeker een miljoen euro zou overhouden en dat dit bedrag geheel ten goede zou komen aan de IJzendijkse gemeenschap voor nieuwe faciliteiten en niet voor achterstallig onderhoud aan gemeentelijke eigendommen.” verteld Soomers verder.
Nieuwbouw in IJzendijke (foto:Lidia Fourdraine)
“Kortom, ze kunnen niet omgaan met een burgerinitiatief waaruit duidelijk blijkt dat er mogelijkheden zijn. Ze hebben totaal geen oplossing voor de langdurig bestaande problemen. Ze hebben zelfs geen visie waaraan je eventuele voorstellen zou kunnen toetsen.” Dat is de voorlopige conclusie van Soomers.
Het gebrek aan financiën en de bevolkingskrimp zijn volgens Soomers een reden voor de gemeente om overal ferm nee tegen te zeggen. Ze verzuimt krimp te zien als een uitdaging en daarop een visie te ontwikkelen die de leefbaarheid in de kernen waarborgt rekening houdend met de specifieke wensen die in een bepaalde kern leven. Ze zou de verenigingen, burgers, de middenstand en het bedrijfsleven moeten betrekken in het vinden van oplossingen. Op deze manier creëer je maatschappelijk draagvlak, begrip en consensus en maak je optimaal gebruik van het gezonde verstand dat overal in de kernen voldoende aanwezig is.
“De gemeente wil liever de bestaande voorzieningen in stand houden, ook al voldoen deze niet meer aan de behoefte. Ze ervaren het als lastig als burgers zomaar zelf ideeën genereren. Maar wij gaan door met het zoeken naar mogelijkheden om ons plan te realiseren”. Deze week was er een filmploeg die de gevolgen van krimp in IJzendijke in beeld wilden brengen “maar de gevolgen zijn nu nog helemaal niet zichtbaar en dat willen we graag zo houden”, aldus een fanatieke André Soomers.
| Westeinde 12d 2512HD 070 8885222 Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. |
  |